ഈ ദ്യോവില് നിര്ഭയം , പരാശ്രയം കൂടാതെ താന് സ്വയം പറന്നു പൊയ്ക്കൊള്ളാമെന്നു സീത ആരോടാണു പറയുന്നത് ?
ഭൂമീദേവിയോട്
മാന് കൂട്ടങ്ങളോട്
രാമനോട്
വനത്തില് വസിക്കുന്ന മഹര്ഷിമാരോട്
അവളുടെ ഹൃദയത്തിലെ വിളക്കുമാടത്തിലെ കെടാത്തിരി :
തന്നെ പരക്കെ പുച്ഛിക്കുന്നവരോടുള്ള പക
ചിലപ്പോഴെങ്കിലും തന്നെ പൂജിയ്ക്കുന്നവരോടുള്ള കടപ്പാട്
നിസ്വാര്ത്ഥ സ്നേഹം
ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ശുഭപ്രതീക്ഷകള്
മനുഷ്യത്വമുള്ള വായനക്കാര്ക്ക് കൂടുതല് ഹൃദയസംവാദമുണ്ടാകുന്നത് :
ഗജവിക്രമന്മാരായ പുരുഷകഥാപാത്രങ്ങളുമായി
പുരുഷമേധാവിത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളോട്
മാനസിക വൈകല്യമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളുമായി
ദുഃഖഭാക്കുകളായ കഥാപാത്രങ്ങളുമായി
വൈകുന്നേരത്തും പ്രഭാതത്തിലും നിയതമെന്ന പോലെ സന്ധ്യ ചിത്രവിരിപ്പ് നെയ്യുന്നത് :
ആകാശമാകുന്ന വീടിന്റെ ഇരുവാതിലും മറയ്ക്കാന്
നക്ഷത്രങ്ങളെ വരവേല്ക്കാന്
സൂര്യനെ പകലിന്റെ വീട്ടില് നിന്നു യാത്രയാക്കാന്
ചന്ദ്രനു വെണ്ണിലാവാകുന്ന ഭസ്മത്തില് സ്നാനം ചെയ്യാന്
സീത ആദ്യം യാത്ര പറഞ്ഞത് :
സന്ധ്യയോട്
ചന്ദ്രനോട്
സൂര്യനോട്
പക്ഷിമൃഗാദികളോട്
പുരുഷന്റെ യാതൊരു കൈച്ചെലവുമില്ലാത്ത സര്ട്ടിഫിക്കറ്റില് സ്ത്രീ മയങ്ങിപ്പോകുന്നു - ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ് :
സ്തീകള് അതിസുന്ദരികളാണെന്ന സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ്
സ്തീകള് ത്യാഗിനികളാണെന്ന സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ്
അവര് ദയാലുക്കളാണെന്ന സര്ട്ടിഫിക്കറ്റില്
അവര് കുടുംബത്തിലെ വിളക്കാണെന്ന സര്ട്ടിഫിക്കറ്റില്
ഭൂമിയുടെ ശയ്യാഗൃഹത്തിലേയ്ക്കു പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും തന്റെ സാന്നിധ്യം ഭൂമിയിലുണ്ടാകുന്നത് ഏതുപോലെയാണെന്നാണു സീത പറയുന്നത് :
ആകാശത്തിരുന്നു ഭൂമിയെ കുമ്പിടുന്ന നക്ഷത്രം, നദിയില് പ്രതിഫലിക്കുന്നതു പോലെ
ഉണങ്ങിക്കരിഞ്ഞാലും മരത്തിന്റെ വേരുകള് മണ്ണില് പറ്റിച്ചേര്ന്നിരിക്കുന്നതു പോലെ
പകലിനോടു വിടപറഞ്ഞു മറയുന്ന സൂര്യന് അടുത്ത പകലില് തിരിച്ചെത്തുന്നതുപോലെ
പല വഴികളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന നദികള് കടലിലെത്തിച്ചേരുന്നതു പോലെ
സാഹിത്യകാരന്മാര്, പ്രത്യേകിച്ചും കവികള് അവര് സൃഷ്ടിചിട്ടുള്ള ഏതുതരം കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത് ?
അമാനുഷിക കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ
പുരാണ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ
പുരുഷ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ
സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ
