കാലത്തിന്റെ  കരങ്ങള്‍ 

പോറ്റി വളര്‍ത്തുന്ന  മക്കള്‍ 

ദൈവത്തില്‍ 

നെറ്റിത്തടത്തിലെ  സിന്ദൂരത്തില്‍ 

ഭൂമീദേവിയോട് 

മാന്‍ കൂട്ടങ്ങളോട് 

രാമനോട് 

 വനത്തില്‍ വസിക്കുന്ന മഹര്‍ഷിമാരോട് 

ഗജവിക്രമന്മാരായ പുരുഷകഥാപാത്രങ്ങളുമായി  

പുരുഷമേധാവിത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളോട് 

മാനസിക വൈകല്യമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളുമായി 

ദുഃഖഭാക്കുകളായ കഥാപാത്രങ്ങളുമായി 

സ്ത്രീയുടെ  പര്യായമായി 

ഈശ്വരനും മേലെ 

ചിങ്ങവെയിലിന്റെ  ശോഭയായി 

കാലത്തിന്റെ  വികൃതികളിലൊന്നായി

പക്ഷികളുടെ മധുരഗീതം കേട്ടുകൊണ്ട് 

തന്റെ കദന കഥയോര്‍ത്തു മനംനൊന്തുകൊണ്ട് 

മലമുകളില്‍ നിന്നൊഴുകി വരുന്ന കാട്ടരുവികളുടെ ശാന്തിഗീതം ശ്രവിച്ചുകൊണ്ട് 

സീതയായി തന്നെ പുനര്‍ജനിക്കേണമേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ 

കണ്ണീരിനിടയിലും മനോഹരമായി ചിരിക്കേണ്ടവള്‍ 

വിളര്‍ത്ത ചുണ്ടത്ത് നിലാച്ചിരി വിരിയിക്കേണ്ടവള്‍ 

കാലത്തിന്റെ കരങ്ങളില്‍ മാത്രം സമാശ്വസിക്കുന്നവള്‍ 

ഉള്ളില്‍ കൊടും തിരിയാളുമ്പോഴും തണുത്തിരുണ്ടവള്‍  

ആകാശത്തിരുന്നു ഭൂമിയെ കുമ്പിടുന്ന നക്ഷത്രം, നദിയില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നതു പോലെ 

ഉണങ്ങിക്കരിഞ്ഞാലും മരത്തിന്റെ വേരുകള്‍ മണ്ണില്‍ പറ്റിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നതു പോലെ 

  പകലിനോടു വിടപറഞ്ഞു മറയുന്ന സൂര്യന്‍ അടുത്ത പകലില്‍ തിരിച്ചെത്തുന്നതുപോലെ 

പല വഴികളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന നദികള്‍ കടലിലെത്തിച്ചേരുന്നതു പോലെ 

പുരുഷനും സ്ത്രീയ്ക്കും തുല്യമായ സാമൂഹ്യ പദവി 

സ്ത്രീ പുരുഷന്റെ  കീഴില്‍ ഒതുങ്ങിപ്പാര്‍ക്കേണ്ട എന്തോ ഒന്ന് എന്ന കാഴ്ചപ്പാട് 

പുരുഷന്‍ കുടുംബത്തിനു വേണ്ടി പകലന്തിയോളം അദ്ധ്വാനിയ്ക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു 

സാമൂഹ്യപദവിയില്‍ സ്ത്രീ പുരുഷനേക്കാള്‍ മുന്നിലായിരിക്കണം 

അമാനുഷിക കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ 

പുരാണ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ 

പുരുഷ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ 

സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ